Wartość różnic kursowych można zaklasyfikować jako koszty uzyskania przychodu lub pozostały przychód. Przy rozliczaniu różnic kursowych należy brać pod uwagę datę płatności oraz wystawienia faktury. Warto również zwrócić uwagę na to, że przy ustalaniu kursu istotny jest rodzaj konta do realizacji transakcji. Zwróćmy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-2.4010.195.2017.1.AG Rozpoznanie różnic kursowych w systemie cash poolingu. INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Przyjmuje się, że do powstania różnic kursowych dochodzi wówczas, gdy kurs waluty obcej z dnia zaistnienia zdarzenia gospodarczego jest inny niż kurs z dnia faktycznego uregulowania Do ustalenia różnic spółka powinna posłużyć się kursem kupna walut z 5 lutego stosowanym przez bank, w którym ma rachunek. Powstałe różnice kursowe, mimo że ustalone zgodnie z ustawą o rachunkowości, stanowią koszt podatkowy. Dla celów VAT spółka zastosowała zasady określone w przepisach o VAT. Zastosowała kurs średni NBP W sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie waluty funkcjonalnej, kierownictwo jednostki kieruje się własnym osądem w celu jej wyznaczenia. Raz ustalona waluta funkcjonalna nie ulega zmianie, chyba że inny kształt przybiorą transakcje, zdarzenia i uwarunkowania. MSR 21 posługuje się również pojęciem waluty prezentacji. Vay Tiền Trả Góp 24 Tháng. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 (IIFSK 1682/09) NSA nareszcie rozwiał długotrwałe wątpliwości i spory na temat rozliczania różnic kursowych przy płatności za zobowiązania za pomocą środków pieniężnych zgromadzonych na koncie walutowym. Sytuacja taka powstaje wówczas gdy podatnik zarówno sprzedaje jak i kupuje towary lub usługi w walucie obcej i transakcje powyższe rozlicza za pomocą własnego konta walutowego. Dochodzi wówczas do sytuacji, w której wpłata należności podatnika zostaje dokonana na jego konto walutowe, a płatności za zobowiązania są finansowane ze zgromadzonych tam środków. Jest to oczywiście rozwiązanie wygodne dla przedsiębiorcy i wydaje się być jak najbardziej naturalne w przedstawionym stanie rzeczy. Jednak rodzi szereg wątpliwości przy ustalaniu różnic kursowych. Zgodnie z ust. 2 ustawy CIT różnice kursowe powstają gdy: -wartość przychodu należnego wyrażona w walucie obcej po przeliczeniu na złote wg kursu średniego ogłaszanego przez NBP jest niższa (dodatnie różnice kursowe) lub wyższa (ujemne różnice kursowe)od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania. przeliczonej wg faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, - wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote wg kursu średniego ogłaszanego przez NBP jest wyższa (dodatnie różnice kursowe) lub niższa (ujemne różnice kursowe) od wartości tego kosztu w dniu jego zapłaty. przeliczonej wg faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, Cały problem rozbija się o definicję pojęcia "faktycznie zastosowany kurs", gdyż w przypadku operacji na koncie walutowym taki kurs nie jest w żadnym momencie stosowany przez bank - bank bowiem tej operacji w ogóle nie przelicza, gdyż jest w jednej walucie. Wielu podatników podnosiło kwestię, iż w w/w sytuacji kurs faktyczny jest niemożliwy do ustalenia, a zatem należy stosować regulacje ustawy CIT w myśl którego jeżeli przy obliczaniu wartości różnic kursowych nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, przyjmuje się kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień. Inne stanowisko prezentowały niejednokrotnie organa skarbowe: interpretacja Izby Skarbowej w Katowicach, wyrok WSA w Gliwicach uważając, że: " przy operacjach bankowych w celu ustalenia różnic kursowych dokonuje się przeliczenia waluty obcej po kursie bankowym, a więc kursie faktycznie zastosowanym." Sprawę ostatecznie rozstrzygnął NSA w w/w wyroku pisząc: "zaproponowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (s. 11 uzasadnienia wyroku) wykładnia, według której "w sytuacjach, w których przepisy odwołują się do faktycznie zastosowanego kursu średniego przy obliczaniu różnic kursowych, ustawodawca przewidując w art. 15a ust. 4 przypadki, w których nie będzie możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, wskazuje, że dopiero wówczas przyjmuje się średni kurs ogłaszany przez Narodowy Bank Polski", trudna jest do zastosowania w praktyce, skoro jednocześnie Sąd ten kurs faktycznie zastosowany odnosi do kursu tylko ogłoszonego przez bank podatnika. Wypada więc podzielić zastrzeżenia, że przyjęcie takiej wykładni niczego w istocie nie wyjaśnia, gdyż nadal nie wiadomo, jaki kurs należy zastosować – średni, czy też zakupu lub sprzedaży, i dlaczego, skoro żadnego zakupu ani żadnej sprzedaży waluty w rzeczywistości nie przeprowadzono." oraz " Uznanie możliwości stosowania przez podatnika nie tylko tego kursu waluty, który w rzeczywistości posłużył do przewalutowania, ale także kursu generalnie stosowanego przez bank, w którym podatnik ma rachunek walutowy, ale nie zastosowanego w konkretnej transakcji walutowej z podatnikiem z tego powodu, że do takiej transakcji w ogóle nie doszło, trudne jest do zaakceptowania. Oprócz rzucającej się w oczy sztuczności i nielogiczności takiej koncepcji niełatwo ją pogodzić z przedstawioną systematyką ustawy podatkowej. Z tych też względów nie sposób przyjąć, że stosowanie średniego kursu NBP do określania wartości różnic kursowych w istocie jest ograniczone do stosunkowo wyjątkowych w obrocie gospodarczym przypadków, kiedy bank prowadzący rachunek walutowy podatnika nie ogłasza kursu złotego, a więc do przypadków, gdy rachunek ten prowadzony jest w banku zagranicznym." Ten wyrok powinien zatem definitywnie zakończyć wszelkie spory wokół kwestii wyceny różnic kursowych od operacji za pośrednictwem konta walutowego. ​​Różnice kursowe od środków pieniężnych są liczone na podstawie zapisów na kontach walutowych, które mają zaznaczony parametr Naliczaj różnice kursowe od środków pieniężnych. Opcja ta jest dostępna po wejściu w konkretne konto w Planie kont na zakładce Inne. Aby naliczyć niezrealizowane różnice kursowe od środków pieniężnych, należy: 1. Z górnego menu programu wybrać Narzędzia – Rozliczanie różnic kursowych. 2. W oknie, które się wyświetli określić typ różnic jako różnice kursowe od środków pieniężnych w walucie obcej i wcisnąć przycisk Dalej. 3. W następnym kroku określić sposób naliczania różnic jako nalicz niezrealizowane różnice kursowe i przejść Dalej. 4. Następnie określić sposób rozliczania różnic. W tym kroku należy określić konta księgowe, z których mają się wyliczyć różnice oraz czy po wykonaniu naliczenia ma się stworzyć dekret. 5. W następnym kroku wpisać kurs waluty na dzień i przejść Dalej. Uwaga!!! Kurs podany na zrzucie ekranu jest przykładowy. 6. Jeżeli zaznaczona została opcja Dekretuj automatycznie naliczone różnice określić Rejestr, w którym ma się zapisać dekret, dokument źródłowy, oraz konta, na których mają się zadekretować dodatnie lub ujemne różnice. Domyślne konta dla różnic kursowych można określić w parametrach planu kont (Administracja – Parametry – Plan kont).​ 7. Zapoznać się z podsumowaniem i wcisnąć przycisk Wykonaj. W przypadku kiedy jest potrzeba ponownego wyliczenia niezrealizowanych różnic kursowych od środków pieniężnych należy usunąć naliczenie z Ewidencji różnic kursowych od środków pieniężnych oraz, jeżeli był robiony, dekret powstały w wyniku naliczenia. Poradnik jak to wykonać dostępny jest tutaj. Zagadnienie należy do zbioru zagadnień związanych z narzędziem rozliczania różnic kursowych.​​​ Różnice kursowe są różnicami między ustaloną według jednego kursu a ustaloną według następnego kursu wartością złotową aktywów i pasywów wyrażoną w walucie obcej. Wydaje się być istotne i celowe naświetlenie zasad ewidencji księgowej różnic kursowych w świetle prawa bilansowego. Egzemplifikacją powyższego jest ewidencja zapisów księgowych ujmujących: dodatnie różnice kursowe Wn konto zespołu 1,2 Ma konto zespołu 750 „Przychody finansowe” ujemne różnice kursowe Wn konto 751 „Koszty finansowe” Ma konto zespołu 1,2 W przypadku nieuregulowanych zobowiązań (na dzień bilansowy) związanych z zakupem środków trwałych, kredytów, pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania w/w zakupu przy założeniu, że nie zostały one oddane do użytkowania należy uwzględnić art. 28 ust. 8 ustawy o rachunkowości. Ponieważ cena nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę za okres budowy, montażu, przystosowania, ulepszenia (w tym koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich sfinansowania i związanie z nimi różnice kursowe, to ewidencja tych pozycji prezentuje się w następujący sposób: ujemne różnice kursowe Wn konto 080 „Środki trwałe w budowie” Wn konto 020 „Wartości niematerialne i prawne” Ma konto 240 „Pozostałe rozrachunki” dodatnie różnice kursowe Wn konto 240 „Pozostałe rozrachunki” Wn konto 134 „ Kredyty bankowe” Ma konto 080 „Środki trwałe w budowie” Ma konto 020 „Wartości niematerialne i prawne” W sytuacji gdy następuje już przyjęcie do użytkowania, to różnice kursowe odnośnie nieuregulowanych zobowiązań z tytułu zakupu wyżej wymienionych składników majątkowych pwinny być zaliczone do przychodów finansowych bądź kosztów finansowych, a nie korygować cenę nabycia czy koszt wytworzenia. Zobacz również: Szczególne zasady rachunkowości w zakresie sporządzania sprawozdań finansowych Różnice kursowe z wyceny bilansowej w oparciu o metodę rachunkową Przykład I Na koniec roku obrotowego w księgach rachunkowych danego podmiotu znajdowały się salda: 1). Konto „Rozrachunki z odbiorcami’ -50 000,00 EURO po kursie 3,9600 – daje saldo Wn w kwocie 198 000,00 PLN 2). Konto „ Rozrachunki z dostawcami - 60 000,00 EURO po kursie 3,9400- daje saldo Ma w kwocie 236 400,00 PLN II Kurs średni ogłoszony na dzień bilansowy przez NBP wynosi 3,9700 Przy przyjętych założeniach różnice kursowe wynoszą: a) 50 000,00*3,9700=198500,00 -198000=500,00PLN Wycena bilansowa jest większa od wyceny bieżącej. Przy należnościach powstałe różnice kursowe identyfikuje się jako dodatnie. b) 60 000*3,9700=238200 -236400 = -1800,00 PLN Ponieważ wycena bilansowa przewyższa wycenę bieżącą - przy zobowiązaniach powstające różnice są ujemne. Wnioski: dodatnie różnice kursowe odnoszone są na przychody finansowe ujemne różnice kursowe odnoszone są na koszty finansowe. Prezentacja zapisów księgowych w księgach rachunkowych na koniec roku obrotowego Polecamy serwis: Sprawozdawczość Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Odpowiedź: Prowizja bankowa może być przeliczona na złotówki po kursie średnim ogłaszanym przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Sposób rozliczenia różnic kursowych w przypadku zwrotu środków pieniężnych na konto kontrahenta przedstawiam na przykładzie poniżej. Przypomnijmy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 uor wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia - o ile odrębne przepisy dotyczące środków pochodzących z budżetu UE i innych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących ze źródeł zagranicznych, nie stanowią inaczej - odpowiednio po kursie: faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji - w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań, średnim ogłoszonym dla danej waluty przez NBP z dnia poprzedzającego ten dzień - w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji. Zasady wyceny rozchodu środków pieniężnych zostały uregulowane natomiast w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 uor, zgodnie z którym rozchód walut może być wyceniany według: kursów przeciętnych, to jest ustalonych w wysokości średniej ważonej kursów walut, kursu waluty, z uwzględnieniem waluty, która najwcześniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy, kursu waluty, z uwzględnieniem waluty, która najpóźniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy. Z postawionego pytania wynika, że spółka wybrała metodę FIFO (pierwsze przyszło, pierwsze wyszło), polegająca na rozchodowaniu waluty, która najwcześniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy. Uwzględniając przyjęte zasady wyceny prowizji bankowych oraz rozchodu środków pieniężnych, spółka powinna zidentyfikować różnice kursowe od własnych środków pieniężnych PRZYKŁAD Przedsiębiorstwo usługowe posiada na rachunku bankowym środki pieniężne wycenione w następujący sposób: 5000 euro • 4,40 zł (z 25 lipca 2012 r.) 3000 euro • 4,50 zł (z 30 lipca 2012 r.) Jednostka - zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości - do rozliczania środków walutowych stosuje metodę FIFO. Prowizje bankowe wycenia natomiast wg średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. W bieżącym okresie bank pobrał prowizję w kwocie 15 euro za prowadzenie rachunku walutowego. Prowizja za prowadzenie rachunku walutowego. Średni kurs NBP z dnia poprzedzającego dzień wpływu wynosi 4,53 zł Ma konto 131 „Rachunek walutowy” 67,95 zł (15 EUR • 4,53 EUR/PLN) Wn konto 402 „Usługi obce” 67,95 zł Rozliczenie różnic kursowych od własnych środków pieniężnych. Wartość prowizji: 67,95 Wartość rozchodowanych środków pieniężnych: 66,00 zł (15 EUR • 4,40 EUR/PLN) Różnica kursowa od własnych środków pieniężnych: 1,95 zł (67,95 - 66,00) Ma konto 750 „Przychody finansowe” 1,95 zł Wn konto 131 „Rachunek walutowy” 1,95 zł Sposób rozliczenia różnic kursowych w przypadku zwrotu środków pieniężnych na konto kontrahenta przedstawiam na kolejnym przykładzie. PRZYKŁAD Przedsiębiorstwo usługowe posiada na rachunku bankowym środki pieniężne wycenione w następujący sposób: 5000 euro • 4,40 zł (z 25 lipca 2012 r.) 3000 euro • 4,50 zł (z 30 lipca 2012 r.) Jednostka zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości do rozliczania środków walutowych stosuje metodę FIFO. Prowizje bankowe wycenia natomiast wg średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Jednostka zwróciła kontrahentowi nadpłaconą kwotę należności. Kwota zwrotu wyniosła 100 euro. Kurs historyczny zastosowany do przeliczenia nadpłaconej kwoty wyniósł 4,00 PLN/EUR. Saldo Ma konta 200 „Rozrachunki z odbiorcami” wynosi 400 zł (100 EUR • 4,00 EUR/PLN) Zwrot kontrahentowi nadpłaconej kwoty. Ma konto 131 „Rachunek walutowy” 440,00 zł (100 EUR • 4,40 EUR/PLN) Wn konto 200 „Rozrachunki z odbiorcami” 440,00 zł Rozliczenie różnic kursowych Wartość historyczna rozrachunku: 400,00 zł Wartość rozchodowanych środków pieniężnych: 440,00 zł (100 EUR • 4,40 EUR/PLN) Ujemna różnica kursowa od własnych środków pieniężnych: 40,00 zł (400,00 - 440,00) Wn konto 755 „Koszty finansowe” 40,00 zł Ma konto 200 „Rozrachunki z odbiorcami” 40,00 zł Autor: Paweł SałdykaPraktyk, wspólnik i założyciel Biura Rachunkowego Avimar Audyt Sp. z autor i konsultant publikacji poświęconych tematyce prawa bilansowego i podatkowego, specjalista w dziedzinie przepływów pieniężnych i leasingu. Jako wykładowca dotychczas prowadził szkolenia w ramach współpracy z Polską Akademią Rachunkowości SA, ROKK przy Izbie Skarbowej w Krakowie, Dolnośląskim Oddziałem Krajowej Izby doradców Podatkowych, SEKA SA, Lukas Bankiem SA i Europejskim Funduszem Leasingowym SA. Doświadczenie zdobył jako księgowy w międzynarodowym koncernie, działającym na rynku elektroniki użytkowej, jako główny księgowy w spółce zajmującej się produkcją ekskluzywnej odzieży damskiej, oraz w trakcie rewizji sprawozdań finansowych i bieżących konsultacji w zakresie prawa bilansowego i podatkowego. Bardzo ważne jest prawidłowe dokonywanie rozliczania różnic kursowych. Błędy w tym zakresie mogą spowodować nieprawidłowe obliczenie wysokości podstawy opodatkowania, narażając podatnika na niemiłe konsekwencje wynikające z kodeksu karnego skarbowego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej różnice kursowe mogą zwiększać przychody jako dodatnie różnice kursowe lub też koszty uzyskania przychodów jako różnice kursowe ujemne. Należy zaznaczyć, iż jeśli przy obliczaniu wartości różnic kursowych nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, do rozliczenia przyjąć należy kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski (NBP) z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień. Trzeba jednak pamiętać, iż jeżeli faktycznie zastosowany kurs waluty jest wyższy lub niższy odpowiednio o więcej niż powiększona lub pomniejszona o 5 proc. wartość kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień faktycznie zastosowanego kursu waluty, organ podatkowy może wezwać strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie kursu waluty. W razie niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają zastosowanie faktycznego kursu waluty, organ podatkowy określi ten kurs, opierając się na kursach walut ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski. Możliwe dwie metody Od stycznia 2007 r. do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzono możliwość wyboru metody rozliczania różnic kursowych. Mogą być to zasady wynikające z zasad rachunkowości, określone w art. 9b ustawy CIT lub też regulacji podatkowych zawartych w art. 15a omawianej ustawy. Z treści art. 9a wynika, iż podatnicy mogą ustalać różnice kursowe w oparciu o przepisy ustawy o rachunkowości pod warunkiem, że sporządzane przez nich sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania. Zgodnie z zasadą podatnicy, którzy wybrali metodę rachunkowości, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany. Aby skorzystać z tej formy rozliczania różnic kursowych, konieczne jest zawiadomienie w ciągu miesiąca naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tej metody. Wymagane jest także jej nieprzerwane stosowanie przez okres nie krótszy niż trzy lata. Należy zaznaczyć, iż dalsze stosowanie tej metody nie wymaga składania kolejnego zawiadomienia aż do czasu chęci rezygnacji i powrotu do metody podatkowej. Wybór nie dla każdego Trzeba wskazać, że w sytuacji gdy przedsiębiorca nie prowadzi ksiąg rachunkowych, ale inne ewidencje księgowe, do których można zaliczyć podatkową księgę przychodów i rozchodów, różnice kursowe powinny być przez niego rozliczane w oparciu o zasady podatkowe. Zgodnie z nimi, ujemne różnice kursowe powstają w sytuacji, gdy wartość: • przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, lub • poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, • otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni. Różnice kursowe dodatnie powstają natomiast w sytuacji, gdy wartość: • przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, lub • poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, lub • otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni. Należy zaznaczyć, iż w przypadkach gdy przy obliczaniu wartości różnic kursowych nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, przyjmuje się kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień. Na zakończenie warto jeszcze zaznaczyć, iż za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury, natomiast dzień zapłaty to dzień uregulowania zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym także w wyniku potrącenia wierzytelności. JAK UJĄĆ KOSZTY W WALUTACH OBCYCH PRZY IMPORCIE Przy imporcie, gdy wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP będzie wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, powstaną dodatnie różnice kursowe, a gdy wartość poniesionego kosztu będzie niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, ujemne różnice kursowe. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy prowadzący księgi rachunkowe mogą ustalać różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie nie krótszym niż trzy lata podatkowe sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania. W przypadku wyboru metody rozliczania różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości podatnicy mają obowiązek w terminie do końca pierwszego miesiąca roku podatkowego zawiadomić w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tej metody - postanowienie naczelnika Urzędu Skarbowego w Ostrowie Wielkopolskim z 9 września 2007 r., sygn. PD-G/415-20/07. WAŻNE Koszty poniesione w walutach obcych, co do zasady, należy przeliczać na złote według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Istotny jest fakt, iż wynik takiego przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dokumentu księgowego KRZYSZTOF KOŚLICKI @ PODSTAWA PRAWNA • Art. 9b i 15a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

konta przeksięgowania różnic kursowych nie zostały prawidłowo zdefiniowane